En alweer feest…Santa Maria Samilha

Reveille om half acht om bij Carlitos te gaan ontbijten. Wieke is weer in orde.

We hebben soms mét en soms zonder airco aan geslapen. Een bult herrie of warm, dat is de keuze. De kakkerlakken hebben zich niet meer laten zien.

Carlitos, een druk mannetje die een restaurantje runt in Teleman kennen we van eerdere bezoeken. Heel hartelijk worden we ontvangen en de ontbijten zijn echt lekker; we krijgen zelfs datgene wat besteld is. Vroeger was dat nog wel eens anders. We besluiten om ook vanavand bij hem te gaan eten. 

Om 9 uur vertrekken we naar de 175 families in Santa Maria Samilha bij wie we de inauguratie hebben van het gloednieuwe watersysteem. Het is aan de andere kant van de rivier de Polochiq en een prachtige rit met wel weer veel gehobbel over de ongeasfalteerde weg. 

Het dorp is niet te missen want dit keer is er een heuse Mexicaanse (?!) mariachiband als welkom, de cocodes (soort vertegenwoordigers van het dorp) en minstens honderd of meer dorpelingen.

Als eerste wordt het lint doorgeknipt; dit keer gezamenlijk door Esther en Joep als vertegenwoordiger van Afas. De kraan open gedraaid, veel gespetter en gelach.

Per bus rijden we verder achter de grote groep kleurrijke en blije mensen en komen aan bij het feestterrein. Keurig opgestelde stoelen aan een lange tafel, witte kleden, flesjes water, Het podium versierd met slingers, dennennaalden, ballonnen. Honderden mannen, vrouwen en veel kinderen op hun paasbest wachten op de dingen die komen gaan. 

Dit keer krijgen we ‘de volledige behandeling’ met een urenlang uitgebreid programma inclusief de volksliederen. Vele Guatemalteken zingen uit volle borst de woorden mee van hun volkslied dat zo’n vijf minuten duurt. 

Ik schaam mij een beetje dat ik nauwelijks het hele tweede couplet ken van het Wilhelmus en op een gegeven moment maar playback. 

Opnieuw worden we uitvoerig bedankt en veel aandacht is er voor Joep en AFAS. Onverwacht kreeg ik de taak om te vertalen toen Joep het woord richtte tot Esther en Gieljam. Van het Spaans moest het dan weer verder vertaald naar Q’eqchi.

Emotioneel werd ik toen Joep ons (Jan en mij) persoonlijk bedankte voor onze inzet al die jaren en benoemde dat dit voor ons de laatste keer was. Ik zag dat Ana ook sip keek toen dit bericht werd meegedeeld. Maar het is beter om duidelijk te zijn en geen Heintje Davids te worden die maar steeds terugkwam om afscheid te nemen. 

Intussen ondertekende Gieljam de diploma’s voor de fontanero’s, werden gereedschappen uitgedeeld en ook 25 Afas t- shirts wisselden van eigenaar.  Dat leverde een mooi foto-moment op. Op onze beurt kregen wij cadeautjes. De vrouwen een geweven tasje; ik kan onderhand wel een winkeltje beginnen en de mannen een grote strooien hoed. Joep stal de show doordat zijn hoed te klein was (of zijn hoofd te groot) en uit alle macht probeerde de hoed op z’n hoofd te krijgen. De mensen lagen plat van het lachen. 

We hielden onze stroopwafeltjes nog even achter de hand. In deze menigte was het onbegonnen werk om te gaan uitdelen zonder zelf onder de voet te worden gelopen. We hadden sowieso niet genoeg voor iedereen. 

Na de traditionele maaltijd met tortilla’s, soep, groenten en kip (voor Jan een lekker stukje vlees) en koude biertjes was het tijd om op te stappen.

Per bus reden we iets verder naar boven met een stop om de distributietank te gaan bekijken; een steile klim. Enkelen van ons clubje, waaronder Pieter wilden dit wel gaan bekijken. Even later reden we weer verder naar het nog hoger gelegen Jolomijixito waar 4 jaar geleden door Adicay en Ayuda Maya een watersysteem was aangelegd. Volgens Ana wilden de cocodes hun dankbaarheid en tevredenheid betuigen aan ons. Sinds vier jaar was de bevolking enorm gegroeid. Een tweede systeem dat zij, met een andere organisatie, hadden aangelegd functioneerde niet goed. De distributietank was zelfs ontploft. Al het werk voor niks geweest.

Ze vertelden ook dat ze het Adicay systeem volgens voorschrift onderhielden en maandelijks 5 Quetzales per familie inden voor het onderhoud. Heel fijn om te horen!

De stroopwafels bleven een onderwerp van aandacht. We trokken zelf een zak open, mmm lekker, deelden wat uit in Jolomijixito en al de andere zakken werden afgeleverd bij de schoolmeester van San Antonio Sepacuite om uit te delen.

En dat was het dan. Het is mooi geweest. 

Opnieuw genietend van de vergezichten, en waarschijnlijk voor de laatste keer, reden we terug. Zeg nooit, nooit. Maar het is heel fijn om te weten dat het werk van onze Stichting door blijft gaan met jonge enthousiaste mensen. 

Nu ik dit alles wil versturen zijn we al weer een dag verder en aanbeland in relaxed Rio Dulce.

Lekkere snelle wifi hier en ik heb mezelf even vrijaf gegeven van het schrijven…zo krijgen jullie ook even rust.

Er staan weer heel wat foto’s bij en enkele video’s. Veel plezier en dat hopen wij ook verder hier nog te hebben!!!